Woodbridge, Virginia

"เวอ-จิ-เนีย ชื่อที่ฟังออกจะคุ้นหูแต่ไม่เห็นนจะคุ้นเคยกับมันสักนิด ฟังดูก็รู้ว่าไม่สนุกแน่ๆ...."

.

.

.

.

และมันก็จริง (sigh)

อะไรก็ตามที่มันมาเรามาที่นี่ อยากจะจับมันเขย่าๆแล้วถามมันว่า ทำไมทำอย่างนี้กับเราว่ะ

.

.

การมาอยู่ที่เวอร์จิเนียร์ รัฐที่เหมือนเป็นลูกเมียน้อย เพราะดันไปอยู่ติดกับ DC เมืองหลวงของประเทศนี้ ดูเหมือนอะไรดีๆจะไปกองอยู่ที่นั้นซะหมด คงจะมีเพียงแค่ธรรมชาติที่พอจะทำให้เวอร์จิเนียรืโดดเด่นขึ้นมาสู้เค้ามาได้บ้าง

แต่นั่นมันไม่สำคัญ แและไม่ใช่ประเด็นหลักของการที่เราใช้เวลาช่วงห้าทุ่มกว่าๆ พิมข้อความที่ยิดยาวอยู่นี้ แต่มันประเด็นคือ การต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เกือบปีนี่แหละ

โดนแฟนนอกใจ- โดนโฮสเลิกจ้าง- บัตรเดบิตหาย- โทรศัพท์พัง มันทำให้ชีวิตที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไรอยู่แล้ว เลวร้ายกว่าเดิมเป็นกอง และการเลือกมาอยู่ที่นี่จากโดนสถานการณ์ด้านบนมันบังคับ มันก็เป็นเหมือนการเลือกเดินเข้าไปในกรอกมืดๆที่มองไม่เห็นอะไร แทนที่จะเดินไปตายให้รถชนบนถนนที่คับคั่ง

เราย้ายจากซีแอทเทิลมาอยู่ woodbridge, Virginia เมืองที่ห่างจากความเจริญ รถเมล์ที่จะไปเมโทรที่ใกล้ที่สุดมารอบละชั่วโมง ถ้าหากนั่งอูเบอละก็ เตรียมเงินไว้เลย 20-30$ต่อเที่ยว และไม่ต้องถามหาความบันเทิงรอบข้างนะ หาไม่เจอ ไม่มีเลย ที่เราเจอทุกวันก็แค่ ความเหงา.

ความเหงา

เป็นครั้งแรกที่ความเหงามันมาทักทายเราอย่างจัง ทั้งจากเรื่องเลวร้ายต่างๆ ทั้งจากความผิดหวังที่เกิดจากการคาดหวังที่เต็มร้อย และจากตัวเราเอง

และนั้นเป็นครั้งแรก ที่โลกของเรามันเปลี่ยนเป็นสีเทา

ไม่ตลกเลยนะ

มันน่าตกใจมากจริงๆที่สิ่งนี้เกกิดขึ้นกับเรา

"my world tured to g r a y"

เออ แปลกว่ะ ท้องฟ้าสีฟ้า ดอกไม้สีเหลือง ต้นหญ้าสีเขียว แต่เรารู้สึกในใจว่ามันเป็นสีเทา หรือ สีเหมือนกับทีวีขาวดำสมัยก่อน

เพลงที่แต่ก่อนมันไม่เคยทำให้เศร้า เพลงเต้นที่เคยสนุก ตอนนี้แค่ได้ยินอินโทรก็อยากจะปิด

ไหน

มองไปที่กระจกสิ

เอามือจิ้มๆที่มุมปาก

แล้วลองเอาใช้นิ้วยกมุมปากขึ้นหน่อยสิ

อ่าาา

ลืมไปแล้วว่า ยิ้ม มันทำยังไง

I forgot How to smile

"I hate this area tho, it is a jail for me"

โคตรเกลียดเลยว่ะ

https://video.wixstatic.com/video/a459f6_198a8953ab0c4bdfab96e1a83cf1816b/360p/mp4/file.mp4

เราเคยพูดกับโฮสในสิ่งที่เกิดขึ้น ว่า

"I don't want to smile anymore"

คำนั้นมัน ไม่ได้ผ่านกระบวนการกลั่นกรองใดๆจากสมองของเราเลยสักนิด เราแค่พูดเพราะเราไม่ไหวแล้ว มันเหมือนภูเขาไฟที่ระเบิดออกมา แต่มันไไม่ใช่ภูเขาไฟที่ระเบิดด้วยลาวาที่ร้อนระอุ แต่เป็นลาวาสีดำที่มาจากก้นบึ้งที่ลึกที่สุด มันไหลออกมาช้าๆ ไหลออกมาอย่างอ่อนแรง

น้ำตาก็เช่นกัน

ไหลออกมาช้าๆ ไม่ฟูมฟาย มันแค่ไหลออกมาเหมือนเป็นหน้าที่

ไม่ไหวแล้วว่ะ

อยากจะตะโกนดังๆ

.

..

...

(sigh)